سلام به همه دوستان وخوانندگان عزیزم در این وبلاگ می خوام امروز در مورد یک فیلم ایرانی براتون بنویسم از موضوعی که در سینمای ما روز به روز بیشتر به فراموشی سپرده می شه و همه ما داریم خواسته یا ناخواسته ازش فاصله می گیریم ، حتما همتون تا الان متوجه منظور من شدین بله موضوع جنگ و دفاع مقدس رو می گم ، حالا به نظر شما خوانندگان محترم دلیل این همه فاصله چیه ؟ شاید بعضیها بگن به خاطر نوع پرداخت شعاری در دوران بعد از جنگ به این موضوع می باشد ؟ شاید بعضی هم نظرشون بر این باشه که در این فیلمها اکثرا جلوه های ویژه خوبی کار نشده ؟ ولی اگه اشتباه نکنم چند سال قبل آقای احمد رضا درویش با ساخت فیلم دوئل تحولی در ساختار حرفه ای و فنی سینمای ایران به وجود آورد و توانست با ساخت یک فیلم پر حادثه ی دارای جلوه های ویژه مناسب در سطح سینمای ایران نگرشی جدید نسبت به سینمای جنگ ایجاد کند البته شایان ذکر است این فیلمساز در کنار بار اکشن فیلم خود از شعار گویی زیاد و کلیشه ای پرهیز کرد و سعی خود را براین قرار داد تا مخاطب خود را با شیوه ای به غیر از شعار تحت تاثیر قرار دهد و توانست در این ضمینه  به موفقیت خوبی دست پیدا کند .

بعد از دوئل ما شاهد ساخت فیلم اخراجی ها بودیم که به نظر بنده فیلم ضیعفی در نوع بیان خود بود ، به قول ده نمکی :  من سعی کردم با یک سری از خطوط قرمز در سینمای ایران بازی کنم نه مانند کارگردانان دیگر پیش از خودم از این خطوط رد شوم ( مارمولک تبریزی ) درست است که رمز موفقیت در این نوع سینما دوری ازنشان دادن مسائل مذهبی به شکل افراط گونه می باشد ولی ما نباید تمام قداست آن مکان را از یاد ببریم مگر چه تعداد افرادی در جامعه وجود دارند که برای شوخی و خنده با جان خود بازی می کنند.البته بنده  قصد این را ندارم  که این مسئله را نادیده بگیرم که تار و پود 8 سال دفاع مقدس ما را همان افراد کوچه بازاری تشکیل داده اند ، در واقع ده نمکی حکایت آن کسی است که از طرف دیگر پشت بام افتاد . که البته این موضوع می تواند ناشی از بی تجربگی این فیلمساز در سینما باشد .

همزمان با ساخت فیلم اخراجی ها ما شاهد ظهور فیلم دیگری در سینما ایران از همین ژانر بودیم که توانست مرحمی بر زخم ایجاد شده ناشی از فیلم اخراجی ها باشد و تعادلی بین صنف کوچه بازار و دفاع مقدس به وجود آورد و خود را در میانه پشت بام سینمای ایران قرار دهد ، تا جایی که هم گیشه را حفظ کند و از طرف دیگر بتواند حرفی برای گفتن در سینمای هنری ایران داشته باشد ، بله درسته منظورم فیلم روز سوم آقای لطیفی می باشد . روز سوم فیلمی تاثیر گذار و میخکوب کننده می باشد ، در واقع روز سوم فیلمی نیست که ما را فقط 2 ساعت در سینما سرگرم کند بلکه بعد از تماشای این فیلم  ما به فکر فرو می رویم ، حال ممکن است هر کسی به موضوع جداگانه ای بیندیشد ، ولی تاثیری که این فیلم بر روی افکار خودم من داشت تفکر بر روی اصطلاح ( عِرق ملی  ) بود ، چیزی که من با دیدن این همه فیلم درسینمای ایران به آن فکر نکرده بودم و الان هم حتی مطمئن نیستم املای آن را درست نوشته باشم . همان طوری که قبلا اشاره کردم فیلمهای فدیمی تر در ضمینه دفاع مقدس بسیار شعار گونه بود تا حدی که مخاطبین نسبت به این نوع فیلمها جبهه گیری خاصی می کردنند . ولی لطیفی با پرهیز از شعارهای بیجا ، استفاده از طنز بسیار ظریف و نسبتا به جا و جلوه های ویژه توانست فیلمی تقریبا متناسب با تمام سلیقه ها در ایران بسازد .